Sa_n_id เพื่อนสนิด Close Friend เพื่อนกู

     ไหล่ของกู-- มันไม่ได้มีความหมายเพียงเพื่อประคองหัวกุไว้คนเดียวเท่านั้น แต่เพื่อน สามารถใช้มันเพื่อประคองหัวเพื่อนได้ด้วย
     เสื้อของกู--ไม่ได้มีไว้ห้อหุ้มร่างกายของกุเพียงอย่างเดียว มันพร้อมจะเป็นที่เช็ดน้ำตา และที่สั่งขี้มูกของเพื่อนถ้าเพื่อนต้องการ
     แขนของกู --ไม่ได้มีไว้จูงหมาเดินเล่น แต่มันสามารถใช้ประคองเพื่อนเมื่อเพื่อนจะล้ม แต่ถ้าเพื่อนล้มลงไปแล้ว กุก็ยังมีมืออีก 1 คู่ไว้ช่วยฉุดเพื่อนขึ้นมา
     ปากของกู --ไม่ได้มีไว้เพื่อกินและพูดพล่ามทั้งวันหรอกนะ แต่มีไว้พูดให้กำลังใจเพื่อนด้วยเมื่อถึงเวลาจำเป็น
     ตาของกู --มีไว้เพียงเพื่อกระพริบขึ้นลงเสียเมื่อไหร่ กุเอาไว้ใช้มัน มองสิ่งดีๆในตัวเพื่อนด้วยต่างหาก
     ฟันของกู --ก็ไม่ได้มีไว้กัดใครๆเขา แต่มีไว้เพื่อจะใช้มันประดับเหงือก ทุกครั้งกุยิ้มให้เพื่อน
     หูของกู --ก็ไม่ได้มีไว้เพื่อเจาะรูแขวนเครื่องประดับ แต่มันใช้ฟังเพื่อน เมื่อเพื่อนต้องการระบายอะไรออกมาให้กุฟัง
     เท้าของกู --ไม่ได้มีไว้สะสมกลิ่น... โอเค ถึงแม้มันอาจจะมีบ้าง แต่กุจะใช้เท้า เพื่อเดินอยู่ข้างๆเพื่อนนี่แหละ จะไม่ไปไหนไกล
     สมองของกู --อาจไม่ค่อยมีประโยชน์เวลาสอบนักก็จริง แต่มันจะทำงานหนัก เมื่อเพื่อนต้องการความช่วยเหลือ
     ส่วนพวกตับ ไต ไส้ กระเพาะ ม้าม เซี่ยงจี๊ ของกู --มันมีไว้ทำหน้าที่ของมันน่ะ แต่ถ้าเพื่อนต้องการอย่างรีบด่วน กุยินดีสละให้
     หัวใจของกู --ก็ไม่ได้มีไว้สูบฉีดเลือดเพียงอย่างเดียว แต่มันทำหน้าที่เก็บเพื่อนไว้ข้างในได้ด้วย...

     เรามาให้นิยามของ "คำว่าเพื่อน" กันดีกว่า .... ( ถ้ารู้ตัวว่ามีเพื่อนก็ให้นิยามด้วย.. )

    สำหรับกู _-_-  เพื่อน คือ เหตุผลหนึ่งที่ทำให้กูอยากไปโรงเรียน และได้รู้จักกับคำว่า เพื่อนที่แท้จริง 6/5+6/6=เพื่อนตาย

     ที่มีอยู่ในภาพยนตร์โรแมนติกคอมมิดี้  โดยคมกฤษ  ตรีวิมล  ผู้กำกับหนุ่ม

     ไฟแรงแห่งค่าย GTH  จากหนังสือสารคดีท่องเที่ยว กล่องไปรษณีย์สีแดง  

     ของอภิชาต เพชรลีลา  สู่เรื่องราวความรักบนแผ่นฟิล์มภายใต้ชื่อ  “เพื่อนสนิท”

          เรื่องราวความรักของไข่ย้อย นักศึกษาหนุ่ม คณะวิจิตรศิลป์ ที่หอบหิ้วความรัก

     จากทิวเขาและไอหมอกในจังหวัดเชียงใหม่   สู่ไอน้ำเค็มของหมู่เกาะพะงัน

     สุราษฎร์ธานี  ไข่ย้อย หนุ่มเมืองกรุงที่ไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยในเชียงใหม่

     ด้วยท่าทางขี้อาย ไม่กล้าสู้หน้าสาวๆ เพราะการอยู่แต่โรงเรียนชายล้วนของเขา 

     แต่เมื่อวันหนึ่ง เขาเจอ ดากานดา หญิงสาวที่ห้าวเกินมาตรฐานหญิงไทย 

     ด้วยชื่อของเธอนี่เอง ที่ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ  แต่ก็คิดว่ามีเสน่ห์สมกับเจ้าของชื่อ

     ถ้า  love is all around จริงอย่างที่เขาว่า  ความรักก็คงอยู่รอบๆ ตัวไข่ย้อย

     เช่นกัน  เพราะเวลาและความสัมพันธ์ของเขาที่มีต่อดากานดา กลายเป็นความ

     รู้สึกที่เบียดเข้าใกล้คำว่า “เพื่อนสนิท”  และในบางครั้งเขากลับรู้สึกถึงหัวใจ

     ตัวเองว่า มันพิเศษเกินกว่าเพื่อน เพราะเขาหลงรักดากานดาเข้าอย่างจังเสียแล้ว

     ด้วยความขี้อาย เขาไม่เคยเอ่ยปากบอกความในใจกับเธอ  และในที่สุดดากานดา

     มีคนที่เธอรัก ซึ่งไม่ใช่เขาเสียแล้ว

          เมื่อวันที่ความรักเรียกร้อง เสียงของหัวใจก็มิอาจเก็บเอาไว้  ไข่ย้อยตัดสินใจ

     บอกกับดากานดาว่า “ฉันรักแกว่ะ”  คำตอบที่เขาได้รับจากเธอก็คือ  แกมาทำ

     อะไรเอาตอนนี้   สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดสำหรับเขา คือการเดินทางจากที่ที่เคยอยู่

     จากคนที่เคยชิดใกล้  สู่สถานที่ใหม่ที่ไม่มีใครรู้จัก  การอยู่เงียบๆ คนเดียวสักพัก 

     กับที่ไหนสักแห่ง คือสิ่งที่เขาตัดสินใจหลังเหตุการณ์ในวันนั้น  และกลายเป็น

     การเดินทางของความรักอีกครั้ง โดยที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน

     เกาะพะงัน คือ ดินแดนของเรื่องราวความรักที่พัดพาไข่ย้อยให้ประสบ

     อุบัติเหตุ พลัดตกจากดาดฟ้าเรือ จนขาหักต้องเข้ารักษาตัวที่สถานีอนามัย

     บนเกาะนี้  ที่นี่ท่ามกลางเสียงพูดที่เร็วราวรถด่วน ท่ามกลางคนแปลกหน้า

     เขาได้พบนุ้ย พยาบาลสาวใจดี ยิ้มเก่ง ที่คอยดูแลเขาและมีมิตรไมตรีในฐานะ

     เพื่อน  ไข่ย้อยซึ่งที่นี่เรียกเขาว่า “หมู” ใช้เวลาอยู่ที่นี่กับการเป็นจิตรกรวาดรูป

     ให้ฝรั่งที่มาเที่ยวที่เกาะโดยมีนุ้ยเป็นคนอาสาพาไป  และตลอดเวลาเขาเขียน

     จดหมายเล่าเรื่องราวชีวิตประจำวันถึงดากานดาเช่นกัน วันเวลาและความใกล้ชิด

     อีกตามเคยที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและนุ้ย  กลายเป็นความรู้สึกที่

     เบียดเข้าใกล้คำว่า  “เพื่อนสนิท”   และด้วยความสนิทที่นุ้ยมีต่อเขา ทำให้

     ในบางครั้งนุ้ยเริ่มรู้สึกว่า มันพิเศษเกินกว่าเพื่อน แต่เธอก็ไม่เคยเอ่ยปากบอก

     กับเขา  เธอก็รู้สึกว่าเขามีคนที่รักอยู่แล้ว  ซึ่งไม่ใช่เธอ เพราะเธอเห็นหมูวาดรูป

     หญิงสาวคนหนึ่งเก็บไว้

          หนังพูดถึงเรื่องราวความรักที่มักล้อเล่นกับเราอยู่เสมอ    ความรักของ

     คนสามคน กับสองสถานที่  ความรักของไข่ย้อยจิตกรหนุ่มขี้อาย   จะลงเอ่ยกับ

     สาวเหนือสุดห้าว หรือสาวใต้ตากลมโต   ความรักของเขากับหญิงสาวคนไหน

     ที่จะก้าวพ้นคำว่า  “เพื่อนสนิท”  ไปได้ 

          เรื่องราวความรักมักมีเรื่องให้ประหลาดใจอยู่เสมอ   ความรักที่อยู่ใกล้ตัว

     มากจนเกินไป  บางที..ก็ไม่อาจรู้ได้ว่า นั่นคือ “รัก” ที่มากเกินคำว่า “เพื่อนสนิท” 

     ถึงที่สุดแล้วความรู้สึกที่มากมายนั้นก็ส่งเสียงออกมาว่า “ฉันรักแกว่ะ”

     แต่คำตอบจากเขาหรือเธอจะเป็นเช่นไร  นั่นขึ้นอยู่กับว่า คุณกล้าที่จะบอก

     คนที่คุณรัก ก่อนที่จะสายเกินไปหรือเปล่า  เวลาเริ่มนับถอยหลังแล้วนะ .. 

          ขอให้โชคดีกับความรัก ที่ก้าวพ้นคำว่า …. “เพื่อนสนิท”

                                                                          “ ฉันรักแกว่ะ ”

                                                                               Sa_n_id